شاعران بزرگ، مسیر ادبیات یک ملت را تغییر میدهند.
لطیف هلمت، یکی از برجستهترین و ساختارشکنترین چهرههای شعر نو کوردی، از دهه هفتاد میلادی با همراهی بنیانگذاران «گروه روانگه»، انقلابی در ساختار و فرم شعر کردی ایجاد کرد.
شعر او آمیزهای است از طنز تلخ، زبان صریح، و خصیصه یاغیگری در برابر مفاهیم کلیشهای. او نه تنها در شعر بزرگسال، بلکه در حوزه ادبیات کودکان نیز از پیشگامان بیبدیل کوردستان است.
کتابهای او به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شده و مجموعههایی چون «خدایان هم پیر میشوند» و «ترانههای مونیکا» از جاودانهترین آثار او هستند.
«نامهای به خدا»
خدایا!
اگر به خانه ما آمدی
چند لنگه کفش با خود بیاور
چون پاهای بچههای من برهنهاند…
خدایا!
اگر آمدی چند قرص نان با خود بیاور
سفره ما مدتهاست گرسنه است…
خدایا!
اگر به خانه ما آمدی چراغی بیاور…
تاریکی خانه ما را خورده است!
اما خدایا…
اگر آمدی و هیچی با خود نیاوردی
عیبی ندارد
فقط لبخندی بیاور
تا باور کنیم که هنوز ما را دوست داری.
آیا تا به حال شعری از لطیف هلمت خواندهاید؟ کدام اثر او برای شما الهامبخشتر بوده است؟



